I am waiting for it to hit me. And when it does, it’s paradise

Vanavond had ik een date met de Noordzee. Exclusief is die date nooit, maar dat maakt het niet minder bijzonder. Op deze doodgewone dinsdagavond bleken meerdere mensen een date te hebben met de Noordzee. Op de parkeerplaats bij Wijk aan Zee’s befaamde surfspot kwam iedere minuut een nieuw bakkie binnenzeilen. Oude dametjes, mini’s, busjes, BMW’s, familiewagens en dit keer zelfs een Kevertje.

Hoe ze het doen weet ik niet, maar uit zelfs de kleinste uitvoeringen komen boardjes tevoorschijn. We zippen de surfzakken open en ritsen de pakken dicht. Daar gaan we dan. In stevige pas met de blote voeten door het zand naar de klotsende massa. Niet zoals bij het zwembad eerst een voetje erin, maar huppa in één keer plonzen.

En dan begint er een nieuw leven. Alle shizzles en dizzles spoelen van ons af. De eerst golf komt er aan. We duiken onder om even later weer boven te komen. Nog één, en nog één. Totdat we in niemandsland zijn aangekomen. Er heerst een oorverdovend stilte. Het lichaam schakelt over op het zesde zintuig en de deinende golven nemen ons mee terwijl we over het water turen op zoek naar die ene mooie golf. Want daar zijn we voor gekomen. We willen zoveel mogelijk ritjes maken in dit nieuwe leven.

Met twee benen op de grond ben ik de onrust zelve, maar in het water verander ik in een geduldige speler en wacht tot de zee mij een nieuwe kans biedt. ‘I am waiting for it to hit me. And when it does, it’s paradise’.

Wanneer de zon zijn teken geeft onder te gaan, draaien we de neuzen van onze boards nog één keer naar de horizon. Het is als een afscheid, maar deze afscheidszoen leidt gelukkig altijd weer tot een nieuw begin.

Tijdens de terugrit in de auto sprak Leonardo di Caprio me nog even toe: “Just keep your mind open and suck in the experience. And if it hurts, you know what… it’s probably worth it” (Angelo Badalamenti & Orbital – Beached)

Advertenties

Inside Job – De grootste bankroof in de wereldgeschiedenis

Hoe de lelijkste jongetjes uit de klas de perfecte misdaad pleegden, er mee weg komen, aan de macht blijven en opnieuw kunnen toeslaan

Het wereldwijde financiële systeem is een imaginaire bubbel, gecreëerd door karakteristieke ontevreden machtswellustelingen. Daar is na de crisis, die in 2008 als een bom insloeg, geen verandering in gekomen. Volgens documentairemaker Charles Ferguson was de crisis een ‘Inside Job’; een bankoverval die van binnenuit werd gepleegd. In zijn tweede documentaire ontleedt hij met gemak het criminele financiële systeem. Geldstromen analyseren is geen raketwetenschap en daarom is het des te merkwaardiger dat financiële kopstukken hun eigen regels konden maken, hun eigen zakken vulden en miljoenen mensen bedrogen achterlieten.

Afgelopen weekend bevond ik mij niet ver van de plek waar de werkelijke ‘Inside Job’ heeft plaatsgevonden. Madrid werd in 2008 omgedoopt tot het vierde financiële centrum van de wereld. Niet ver van de plek waar drie jaar geleden de Spaanse bankiers met hun relikwieën in de arm afscheid namen van hun kantoorpand, stapte ik in een tijdmachine in Cine Renoir en keek samen met de Madrilenen naar Inside Job van Charles Ferguson.

De crisis heeft Spanje niet onberoerd gelaten. In 2010 bedroeg de werkloosheid 20 procent. Een slecht imago zorgt nog steeds voor wantrouwen bij investeerders en ondernemers en de concurrentiepositie is afgezakt tot het niveau van een derdewereldland. Dit wetende had ik me in een donkere droom iets anders voorgesteld van Madrid, maar toch werd ik verrast. De ‘calles’ zagen er verzorgd uit met fleurige bloemen langs de kant van de weg, de statige panden waren opgepoetst en ik heb geloof ik in Milaan en Parijs bij elkaar niet zoveel gloednieuwe auto’s gezien.

Na de twee uur durende film van Ferguson werd me iets meer duidelijk. Niet alleen over de luxe bolides in de stad. De hele westerse wereld houdt nog altijd zijn ogen gesloten voor het spelletje Russisch roulette waar de topmannen van de financiële wereld zo dol op zijn. Met geleend geld worden nog steeds enorme risico’s genomen. Leven van ‘nepgeld’ is nog altijd aan de orde van de dag. We willen maar niet uit die imaginaire bubbel stappen die zo past bij de westerse, luxe en individualistische levensstijl.

Ferguson weet in Inside Job de financiële crisis niet alleen goed uit te leggen, maar kiest ook voor een speelse en creatieve manier om lastige economische en politieke materie naar beeld te vertalen. Een helikopter vliegt over het beeldschone pure landschap van IJsland, maar dan ineens begint de grond te schudden. Een explosie schuurt de aardkorst open en heeft binnen een mum van tijd haar glans gestolen. De financiële crisis is begonnen.

De grootste misstap vindt volgens Ferguson plaats eind jaren tachtig. De politiek raakte toen vergiftigd met de machtslust van de topbankiers en ex-politici die zelf ooit werkzaam waren in het bankenwereldje. Dankzij een stevige lobby van belangrijke spelers in de bankenwereld nam het toezicht en de regelgeving voor banken af. Banken begonnen steeds meer geld te lenen en kregen de mogelijkheid om met spaargeld van particulieren te speculeren. Ze investeerden het geleende geld vervolgens in steeds risicovollere producten wat leidde tot grote winsten. Deze winsten werden de drijfveren voor de dromertjes in de financiële wereld. Ze raakten gewend aan enorme bonussen totdat het wereldje in september 2008 in elkaar donderde.

IJsland werd het heftigst geraakt. Een derde van de bevolking verloor haar spaargeld en stond op straat. Over de hele wereld zijn miljoenen mensen hun spaargeld en banen kwijtgeraakt als gevolg van de crisis. Voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis hebben kinderen nu minder onderwijskansen dan hun ouders en raakt arm en rijk steeds meer verdeeld. Het zal nog wel tientallen jaren duren voordat de wereld de crisis te boven is.

Ferguson staat na deze onthulling aan het begin van een oorlog tegen de machtswellustelingen van de wereld. Deze pathologisch leugenaars, dromers en jongetjes met een aandachtsprobleem draaien nog steeds aan de knoppen van de wereldeconomie. Topman Henry Paulson vertrok met 31 miljoen dollar en werd vervolgens Bush’ financiële minister. Ook CEO’s als Larry Summers, Ben Bernanke en Timothy Geithner zijn benoemd op topposities in de Amerikaanse regering. Zij die de wereld verscheurd achterlieten en met miljoenen aan bonussen weg konden komen zitten niet in een cel, maar nog steeds in hun Chesterfield in de hoogste torentjes van de financiële wereld.

In de bioscoop had ik in het begin een beetje medelijden met Ferguson. Als ik hem was had ik na die fantastische IJsland trip een beetje opgezien tegen interviews met deze geldwolven in pak. Het lijkt me geen pretje: van de ene koffiecorner naar de bovenste etage van een wolkenkrabber en van de ene conferentiekamer naar een andere stoffige zonnebank-bruine en naar Old Spice ruikende bankier. Ik ben Ferguson dankbaar voor zijn uithoudingsvermogen, geduld en scherpzinnigheid. Het bankenmysterie waar tot nu toe altijd een ‘ingewikkeld’ luchtje omheen hing, is voor iedere leek ontrafeld. “Sommige dingen zijn het waard om voor te blijven vechten”, stelt Ferguson aan het eind van zijn film. Ik zit alvast klaar voor zijn volgende documentaire: ‘Beating the fat ass of the financial world’.

Dit artikel publiceerde ik eerder vandaag op Joop.nl

Halloo, mag ik eruit!

Orka Morgan (lees mijn opinie op Joop.nl) zit al een tijdje in haar ‘fishbowl’ in Harderwijk te wachten op haar vrijheid. Het jonge beessie is vorig jaar in verzwakte toestand gevangen genomen in de Waddenzee, maar haar terugzetten – een vereiste voor haar gevangenname – kon nooit gegarandeerd worden. Wat nu? Morgan moet zo snel mogelijk naar Deltapark Neeltje Jans, een natuurlijk waterbasin waar ze veel meer ruimte heeft en niet went aan gevangenschap. Als dat laatste gebeurd rest haar een leven lang als circusorka. Daarvoor had ze nooit uit het water gehaald mogen worden. Steun de Orkacoalitie die strijdt voor haar vrijheid door dit T-shirt te bestellen.

De Orkacoalitie organiseert zaterdag 7 mei overigens een protestactie tegen de opsluiting van Morgan. Be there, 13.00 – 15.00 uur Dolfinarium Harderwijk.

Kinder(wijn)vakantie naar Frankrijk

Drink met je billen bloot, wijn uit een kokosnoot, je wordt vanzelluf groot

Zomaar een ideetje voor de carnavalsvakantie, meivakantie, zomervakantie, herfstvakantie en kerst en oud & nieuw

Iedere terugreis van de vakantie weer. Achterin de auto met een grote box Grimm luisterbandjes tussen ons in. Zus en ik zaten op een groot kussen van dekbedden. Dozen wijn lagen namelijk op de plek waar onze bungelende beentjes zouden moeten hangen. 

Dit keer was de wijnreis naar de Elzas gegaan. Terwijl zus en ik sleetje aan het rijden waren slurpten paps en mams de nieuwe oogst naar binnen. Uitspugen deden ze niet altijd, dus het kwam ook wel eens voor – lees vaak – dat wij pap en mam eerst als een soort van ontnuchteringsprogramma een eindje mee uit sleetje rijden moesten nemen. Zus en ik werden dan vervolgens nog een paar keer gefotografeerd op imposante wijnvelden en daarna gingen we vaak ergens steak met frietjes eten.

Mijn ouders hadden meestal een ‘Gite de France’ gehuurd. Een keer was onze gastheer een lieve oude man die iedere ochtend een taart voor ons bakte. Meneer Brunette heette hij. Zijn pruimentaart en perenvariant waren de toppers van zijn 7-daagse cyclus. Als dank schreef mam stiekem brieven aan meneer Brunette. Om haar Frans te oefenen, zei ze tegen mij en zus, maar nu achteraf denk ik dat dit misschien de reden is geweest dat we iedere ochtend een nieuwe taart kregen. Het schrijven hield echter stand. Met kerst een vaste brief, totdat meneer Brunette ineens niet meer terugschreef.

De wijn was de gemene deler van mijn ouders, maar ze deden ieder ook hun eigen ding. Pap had gesprekken met Harry, de pratende stem die uit de luidsprekers van zijn schaakcomputer kwam. Hij deed zus en mij geloven dat hij Harry, die overigens Engels sprak, voor deze vakantie had geïmplementeerd in onze Franse Renault. Die riep af en toe met piepende stem dat er een deur open stond. Dat de stem anders klonk dan de oude vertrouwde Harry wist hij te verklaren door te beweren dat mensen veranderen na een ingrijpende operatie. Ik kon dat best begrijpen. Zus meende dat pap klaar was voor het gesticht.

De leiding van de vakantie lag in handen van zus. Ze was misschien ook een beetje de paps en mams van onze wijnproevers. Zij bepaalde de route door voorin de auto de kaart te lezen en ze zorgde voor het kinderprogramma. Ook fijn, want de wijn vonden wij niet te pruimen. In de grote supermarché dicteerde ze als een advocaat dat we toch echt een nieuwe voetbal, een diabolo en een softbalkit nodig hadden. Ik kon dat rustig aan haar overlaten terwijl ik gebiologeerd naar al die grote dode vissen in de vitrine staarde die ik nog nooit levend in de dierenwinkel had gezien.

Op het schoolplein vroegen andere moeders mijn moeder altijd hoe ze dat toch deed; op vakantie haar ‘eigen ding’ doen. Ik weet niet wat ze dan vertelde, maar op een gegeven moment dacht men werkelijk dat ik en mijn zus op 9-jarige leeftijd het verschil konden proeven tussen een Cabernet Sauvigon en een Shiraz. Een keer toen ik bij een vriendje thuis aan het eten was, heb ik voor de grap om een wijntje gevraagd. Na een slokje vertelde ik zijn vader dat hij voortaan toch met iets beters op de proppen moest komen. Ik had natuurlijk geen flauw benul en gewoon geen zin om mijn glas leeg te drinken.

Ik ben nooit gepusht door mijn ouders, maar uiteindelijk heb ik de wijn leren waarderen. Om de wijn en niet zo zeer als opvrolijker op een vrijdagavond. Onlangs las ik over een onderzoekje onder wijnliefhebbers. Ze bleken niet in staat het verschil te proeven tussen dure en goedkope wijnen. Bof ik even dat mijn ouders enige kennis hadden opgedaan voordat ze mij Margaux noemde. Naast al die opgedane kennis hebben ze me ook één belangrijk advies gegeven: Eerst proeven, en bevalt ‘t? Dan niet uitspugen.

Tjoeng goes bloggy woggy

Hela,

Welkom op mijn blog! Mei is voor dit allochtone polderkind de geboorte van een nieuw jaar en ik besloot mijzelf daarom alvast een pre-verjaardagscadeautje te geven: een blog! Yeahh 🙂 Om mezelf er aan te herinneren dat ik wat vaker en regelmatiger mijn hersenspinsels met jullie deel. Dus: spuug, hang, verveel en knipoog. I love your comments anyway.