Who can we trust?

Met het CIDI naar Israel; een soort van Wie is de mol

Israel….Het is alweer bijna twee maanden geleden dat ik met het CIDI op studiereis ging naar Israel. Doel: Meer leren over het conflict…Na vier dagen ge-proIsraeliseerd te zijn…”Met de Hamas valt niet te praten, ze gooien alleen maar bommen. Kijk eens wat ze hebben gedaan”, kwamen we aan in de Westbank. Ramallah…Eerst een preek van de Palestijnse dame die daar het programma had geregeld. “Jullie komen hier om meer te weten te komen over het conflict…beetje jammer dat jullie maar een dagje komen, maar ik heb geprobeerd alle stof in één programma te stoppen. So, get ready!” Maar voordat we alles goed en wel naar binnen geslurpt hadden, reed Mahmoud onze bus weer richting de Israelische grens…

Mijn helikopterview van mijn Israelreis is gister weer aangegaan, dus ik zal jullie binnenkort helemaal bijpraten, maar voordat ik mijn hele verhaal uit de doeken doe, eerst een ongepubliceerd stuk dat al weken staat te wachten. Dat heeft te maken met wat vertraging. Opgehouden door meisjes met grote pistolen, een bomvol CIDI-programma, liefde, surftrips met locals, maar vooral verwarring….

We hebben wekenlang lezingen en discussies over het Israel-Palestina conflict achter de rug. Ik sta met 19 andere jonge journalisten op Schiphol te wachten op onze gids van het CIDI. Het Centrum voor Israëlische Documentatie en Informatie nodigt ieder jaar jonge journalisten uit voor een studiereis naar ‘het beloofde land’. Na drie interessante lezingen, georganiseerd door het CIDI en het doornemen van door mijzelf uitgezochte lectuur, ben ik er klaar voor. El Al brengt ons zometeen eerst ‘naar boven’, wat de naam van deze Israëlische vlieger in het Hebreeuws ook letterlijk betekent. Ik hoop dat ik dat ‘naar boven’ niet te letterlijk moet nemen, maar wat verlichting en inspiratie is altijd zeer welkom.

In de trein naar Schiphol fluisterde Fink mij al wat spannende woorden toe. ‘Who can we trust’, wat erin resulteerde dat aangekomen op Schiphol ik mij al waande in een soort van Wie is de Mol spel. De soldaten van de IDF stonden al op ons te wachten. Helemaal aan het eind van vertrekhal 3 bij incheckbalie 32 is een hoekje ingericht vanwaar El Al haar passagiers incheckt. Ze hebben iets meer ‘privacy’ nodig om iedereen grondig te observeren en te ondervragen. De grondstewardess sprak met mij de reisbestemming door terwijl ik de ogen van een IDF-soldaat in mijn rug voel prikken. “Do you have any friends there, are you going to Palestine territory?” Ik leg uit dat mij een groot verrassingsprogramma wacht waar ik veel van zal leren en dat ik hopelijk veel vrienden zal maken. Deze uitnodiging tot een praatje interesseert haar niet zo merk ik. De volgende uit het hoofd geleerde vragen worden als een kanon op mij afgevuurd terwijl ik in haar tussenpauzes met ‘ja’ of ‘nee’ antwoord. De sticker hangt lekker vlot aan mijn tas.

Met journalisten op reis is een mooi avontuur. Je hebt automatisch wel een soort klik met elkaar vanwege dezelfde interesse voor maatschappelijke onderwerpen, maar daarentegen heeft ieder zijn achtergrond met de daarbij behorende agenda. Wanneer we bij de gate zitten, heeft niemand van ons nog zichtbare geheimen voor de IDF. Onze tassen zijn meerdere malen doorgezocht en onze body’s gecheckt. Boeken komen uit de tassen, laptops worden open geslagen en statusupdates ververst. Verhalen gaan al de ronde dat in ieder El-Al vliegtuig IDF inspecteurs in burger zitten om verhalen af te luisteren. Gaan we met z’n allen al in een hoax trappen of zit er misschien toch een kern van waarheid in dit verhaal? De één slaakt een kir, de ander haalt zijn schouders op.

“Het eerste wat sneuvelt zodra je Israel binnenkomt is de waarheid”, hoorde ik van velen met wie ik over mijn studiereis sprak. Dat schopt al gelijk tegen één van de grondbeginselen van je vak. Van journalisten wordt verwacht dat ze de waarheid vertellen, maar in een land met misschien wel de meest sterke pr-machine ter wereld zal dat een extra zware opgave worden. Jonge journalisten worden gezien als de baby’s in het vak. Onze enige wapens zijn vragen en als daar dan nog een logisch antwoord op komt neigen we misschien wel eerder daarmee genoegen te nemen dan een ervaren zeer gerespecteerde Conny Mus. Toch is ons journalistencollectief misschien een nog sterker wapen dan één buitenlandcorrespondent. Als we het voor elkaar zien te krijgen om onze gezamenlijke kennis, analyserende vermogens en visies te bundelen ontfutselen we misschien wel iets van die waarheid, tenzij iemand zit te mollen natuurlijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s