Ponte Vecchio

PonteVecchio

Deze brug werd in 2001 gemaakt met de handjes van een puber die dromen had over reizen en romantiek. Vrij ambitieus en vooral ook serieus. Me voorbereidend op tijden dat ik eventueel onder bruggen zou moeten bivakkeren, sliep ik ’s avonds wel eens op mijn balkon om vervolgens  wakker gekust te worden door de zon. De kleine romantiek van iedere dag. 

Het was winter in Dronten, dus tijd voor wat romantiek vond onze CKV-juf. Ze gaf ons de opdracht iets te maken dat met dit historische tijdperk van doen had. Als puber wist ik daar nog niet zo veel van. Van Assepoester tot hollywoodfilms en slechte Nederlandse soaps. Jongens. Ik kende ze meer van de straat, gasjes met wie je kon knikkeren en voetballen. Soms was ik ook wel echt in ze geïnteresseerd. Alleen dat wisten ze niet. Ik heb er nooit mijn imago van het ‘toffe’ buurmeisje voor durven inruilen.

Op vakantie had ik dan eindelijk de kans om jongens ‘out of my league’ te ontmoeten, maar dan zat ik met m’n ouders en zus weer ergens in de middle of nowhere op een berg waar bejaarden na de wintersport komen wandelen. Chambre d’hautes deden ze ook aan, en dan iedere dag door de wijnvelden ploegen. Ik kwam gek genoeg nooit het zoontje vd wijnboer tegen die mijn leeftijd had.

Avontuurlijk waren de vakanties wel zeker. Zo kwamen we eens op de Ponte Vecchio in Florence terecht. M’n vader had het perfect getimed. Net op tijd stonden we daar bij zonsondergang en natuurlijk niet alleen. Ik weet nog dat ik weinig heb gezien van het natuurverschijnsel maar met grote fascinatie naar de stelletjes keek die tegen elkaar aan stonden te schuren. Hollywood + tongzoenen in een historische setting  werd mijn nieuwe beeld van romantiek. Ik zal hoe dan ook terugkomen om hier ooit met mijn prins op het witte paard te tongzoenen besloot ik.

Het grappige is dat ik vier jaar later plotseling weer op die brug was. Voor het eerst in mijn leven maakte ik een grote reis samen met mijn beste studievriend. Jeroen is nog steeds mijn BMFF (best male friend forever). Nooit hebben we een vinger naar elkaar uitgestoken. Zelfs geen kusje op de mond. Zo ook niet op de magische Ponte Vecchio. Ik geloof dat we zelfs daar ter plekke besloten naar het zuiden te gaan om langs de kust te gaan kajakken. Romantiek kreeg weer een nieuwe betekenis.

In drie weken zagen we de meest adembenemende plekken van Italië. We bouwden ons tentje op en af, aten watermeloen uit het handje, hingen onze natte kleren in de pijnboom en verraste elkaar met zelfgemaakte caprese broodjes.

Af en toe komt het weer voor dat ik in mijn oude bedje lig met uitzicht op die zelfgeknutselde romantiek. Plannen werken altijd anders uit dan je denkt, maar bruggen bouwen blijft het mooiste knutselwerkje dat er bestaat.

Advertenties

De ongelofelijke reis van onze hockey beauty’s

Greatness, dat was het wat onze hockeyvrouwen lieten zien. Opmerkelijk dat viezeriken op Twitter het alleen over geile paardenstaartjes hebben

Gisteren kroop ik bijna in mijn televisie van de spanning. Onze hockeydames waren bezig de ‘black sticks’ uit Nieuw-Zeeland te verslaan. Dat ging niet makkelijk. Het was een heftig potje hockey van het hoogste niveau met beslissende shoot-outs aan het eind. Dat zijn geen lullige strafballen zoals ze bij voetbal kennen, maar een manier waarop zowel de keeper als de shooter zijn hersenen moet gebruiken. De hoofdrol ging uiteindelijk naar de Nederlandse keepster Joyce Sombroek die het hoofd koel hield en Nederland naar de finale bokste. Chapeau!

Hockey behoort tot mijn meest favoriete Olympische sporten omdat teamsporten in mijn ogen het meest compleet zijn. Ik heb zelf geen hockeyachtergrond, maar voor mij laten onze Nederlandse chicks met sticks zien waar ‘sport’ over gaat. Het is flink presteren, beheersing en controle, strategie en visie, vuil werk opknappen, iets heel erg graag willen en lol hebben. En dat allemaal met elkaar.

Het mooie van een teamsport vind ik ook dat het bijna een soort van verlicht spelletje. Om te winnen is er geen plaats voor ego’s. Wel voor karakters. Die laten zich ook vooral zien wanneer zich onredelijkheid op het veld voordoet. Onze vrouwen staan dan hun vrouwtje en onze hockeydames doen dat nog charmant ook. En nog een reden waarom het zo leuk is. Daar raakt de twitterende wereld niet over uitgesproken. Die gespierde bovenarmen, korte rokjes, zwiepende paardenstaartjes en brutale snoetjes. Het is inderdaad een feestje om te zien.

Verwonderlijk vond ik het dan ook niet dat hockey binnen een paar minuten trending werd op Twitter. Maar waar had men het over? Even kijken. Naast alle schattige liefdesverklaringen en huwelijksaanzoeken had men het voornamelijk over Ellen Hoog. Zij is het meest ‘geile exemplaar’ als je Twitter moet geloven. Het incident waarbij ze inhakte op de schedel van tegenstandster Katie Glynn wordt haar door haar kwijlende fans snel vergeven. Want, ‘She’s lovely’, twittert nota bene de Nieuw-Zeelandse sportreporter James McOnie.

Dan verschijnen op Twitter links naar foto’s van het hockeymeisje. Die zijn inderdaad niet onaardig. Hoog wordt afgerekend op een modellenshoot in lingerie voor FHM waar ze zich als levendige tiener met lef eens aan waagde. Ene Ralph hoopt dat ze haar prijzengeld gebruikt om te investeren in een setje siliconenborsten. Er zijn kennelijk mensen die tijdens een potje hockey met andere ballen bezig zijn. En dan zijn er nog allerlei andere fantasten die hopen op oranje paardenstaartjes in de Playboy.

Twitter kookt van de Nederlandse geile hockeydames. Bah! Is het werkelijk nodig op het moment dat deze gevreesde hockey internationals Nederland naar de finale schieten? Het is een smet op een grootse prestatie en bovendien doet het geen recht aan de wijze les die ze ons leren. Namelijk hoe je als team samenwerkt, een crisis oplost en de overwinning binnensleept. Daar kan iedereen wat van leren. Dan mag je niet aankomen met excuses dat je even niet hebt opgelet omdat je was afgeleid door meisjes in korte rokjes.

“Als de wereld maar niet denkt dat we er allemaal zo heerlijk uitzien”, zei een Nederlandse fan gisteren. Het is een leuk compliment voor de hockeydames, maar mist de kern van dit verhaal. Lucia Rijker, de godmother van het vrouwenboksen en de vrouwensport in het algemeen, legt gisteravond nog even uit hoe alle vrouwen van deze Olympische Spelen de geschiedenis moeten ingaan.

“Vrouwen kunnen vechten”, zei ze gisteren in Londen Late Night tegen Mart Smeets. En dat kunnen ze volgens haar omdat het hen niet alleen om medailles gaat. “Ze hebben een persoonlijkheid die ze willen laten zien. Als je niets wint, heb je nog je eigen eer en die is belangrijker dan wat dan ook.” Ongeacht wat de dames buiten het veld doen. Gisteren ging het erom wat ze binnen het veld deden. En daar kun je ze alleen om prijzen.

Aan het begin van de Spelen waren het al de vrouwen die de vlaggen droegen, daarna waren zij het die de meeste medailles binnen haalden en nu blijken ze ook nog de meeste wijsheid in pacht te hebben. Laat die geile mannen dan maar met hun Playboy fantasieën. Blijven ze lekker dom van.

Vrouwen die op asfalt surfen

VIDEO – Skatende chicks zijn niet langer ‘stoertjes’, maar vrouwen met een missie

Endless Roads 4 – Costa da Morte from Juan Rayos on Vimeo.

In de skatewereld is de afgelopen twee jaar iets opmerkelijks gebeurd. Het skateboard verliest terrein aan zijn langere broer. Of moet ik zus zeggen? De mannen zijn uit, de vrouwen zijn in. Het nonchalante skatejochie dat met zijn broek op de enkels een ollie inzet, heeft de interesse van het publiek verloren aan een groepje Spaanse chica’s. Deze stoere mooie dames zoeven op hun longboard met 60 km per uur downhill door het Spaanse binnenland en lijken daarbij geen angst te hebben. Een slide kan soms een beetje verkeerd aflopen, maar dat is geen reden om je helemaal van top tot teen in te pakken. Sterker nog: Een skate-avontuur zonder een schrammetje oplopen lijken deze ‘stoertjes’ eerder een must te vinden. Het Peter Pan-syndroom, altijd kind willen blijven, is van de jongens overgeslagen op deze longboardchicks. In één ding zijn deze vrouwelijke Peter Pan’s wel volwassen geworden: Ze laten de skatesport niet langer meer domineren door jongens.

Ongeveer een jaar geleden dook er op YouTube een filmpje op van een groepje Spaanse longboardchicks. Casual gekleed liepen ze ergens in Spanje een berg op, maar anders dan de kijkers misschien verwachtten waren ze daar niet voor hun zondagse ‘high-tea picknick’. Op hun lange gevaartes en wat schaarse bescherming over hun luchtige zomerkleding raceten ze naar beneden. Er werd een stevig eindje gerockt op het asfalt en als er iemand op zijn bek ging, was dat een mooi moment om grappen te maken over de vorm en kleur van bloederige schaafwonden.

Deze dromerige beelden van sportieve jonge meiden die hun grenzen opzoeken, hunkerend naar vrijheid, gingen de wereld over en hadden een aanstekelijke werking. De Longboard Girls Crew (LGC) groeide uit tot een fenomeen. Via social media bouwde het netwerk van longboardende chicks zich binnen twee jaar uit tot een internationale community. Op Facebook heeft de LGC inmiddels al bijna 107.000 likes.

Ook in Nederland viert het longboardvirus hoogtij. De jongens en meiden van Sickboards in Scheveningen, één van de bekendste verkopers in de Benelux, barstten binnen een jaar uit hun zolderkamertje. Wie nu de winkel binnenstapt stoot zich aan dozen van net binnengekomen waren die alweer op het punt staan de deur te verlaten. Nederlandse chicks, gothic’s, mannen in pak, huisvrouwen en kinderen. Allemaal zijn ze verknocht geraakt aan het longboarden. Van cruisen over de boulevard tot het behalen van grote snelheden op de weg. In Europa worden inmiddels door meerdere lokale longboardverenigingen events georganiseerd. De autovrije zondag krijgt daarmee een nieuw en vooral ook een frequenter gezicht. Wegen worden afgezet, boeren leggen strobalen in de bochten en busjes rijden van beneden naar boven. Waarom nog surfen op het water terwijl er over de wereld miljoenen kilometers aan asfalt ligt?

Sinds 1960 zijn vrouwen op professioneel niveau actief in de skatewereld. Ze bleven echter altijd een niche en hadden het imago van stoere meiden die ook een beetje trucjes konden, maar net niet zo goed als mannen. Op YouTube en Vimeo zijn het echter de chicks op hun longboards die het winnen van de mannen. De imposante beelden geven een bevrijdend en blij gevoel. De longboardchicks laten daarmee zien in staat te zijn leiding te geven aan een nieuwe tak van de skatesport. Ze zijn niet alleen stoer, maar inspireren vooral meiden om hun grenzen op te zoeken en misschien ook eens op een longboard te stappen.

Skaten is een sport waar meisjes meestal van jongens leren, maar door de online longboardcommunity’s is dat helemaal over en verenigen meiden zichzelf. Ze motiveren elkaar om hun grenzen te verleggen, delen tips & tricks en organiseren hun eigen avonturen. Die meidentripjes zijn inmiddels zo populair dat jongens zich ook graag aansluiten. Zo ook het vriendje van professioneel longboardster Valeria Kechichian. Juan Rayos nam zijn camera mee toen hij met de meiden van LGC in een VW-busje op toer mocht door Spanje. De 416 GB aan ruw materiaal dat hij schoot, leverde uiteindelijk de adembenemende vierdelige korte documentaire Endless Roads op. Het succes van de Spaanse longboardchicks is misschien ook wel te danken aan de creatieve blik van deze jonge filmmaker.

De zeven Spaanse en Amerikaanse rijdsters legden in 15 dagen 4.300 kilometer af. Een avontuur met hoge snelheden, bevende lijfjes, tranen van angst, maar vooral veel lol. De meiden trekken onderweg veel bekijks. Toeristen blijven als ‘tour-de-france fans’ kamperen langs de weg om een glimp van ze op te vangen. Valeria krijgt oude plattelandsdametjes zelfs zo ver om op haar longboard te stappen. Concurrentie binnen het team bestaat niet, bevestigen alle dames. Iedereen heeft zijn eigen discipline en specialisme. De meiden inspireren elkaar om beter te worden in hun stijl of maken hun eigen unieke combinatie. Het is fascinerend om te zien hoe dat gaat bij deze chicks. Ze maken elkaar beter zonder de moordende masculiene concurrentie. Spanje, het land dat financieel aan de grond zit, heeft slimme vrouwen met ballen in huis. Vrouwen met cojones in het land van de macho’s. Dat blijft vast niet beperkt tot longboards.

Decemberhormonen – Ciao

‘Hoe overleef ik de kerst?’ Deel IV: Bestemming onbekend

Ieder jaar kan niemand om de kerstdagen heen. 25 en 26 december staan hoe dan ook voor de deur. Of je het nu wil of niet. De Joop redactie vroeg een aantal opiniemakers hoe zij de kerst doorkomen. Zet je schrap voor een uitzinnige kerst en volg de rubriek: ‘Hoe overleef ik de kerst’. Deel IV: Joop redacteur Margaux Tjoeng kiest ieder jaar met de kerst een nieuw geboorteland.

In december denk ik vaak terug aan die ene dag voordat ik werd geboren. Ik zweefde in een grote luchtbel rond de aarde en observeerde de landen waar ik een mogelijke toekomst zag liggen. Daar zou ik vervolgens een stel leuke ouders uitkiezen en mijn nieuwe leven beginnen, maar er ging iets mis. Voordat ik een keuze had gemaakt, vielen we allemaal uit die luchtbel naar beneden en belandden in een enorme waterglijbaan. Het is een geluk bij een ongeluk dat ik veilig in mijn moeders armen terecht kwam. Eén van de bizarste en gelukkigste momenten in mijn leven.

Het ging allemaal prima tot de winter van 1992. Sinterklaas bleek niet echt en zijn vervanger, de Kerstman, kon de onbevangen kinderjaren niet meer teruggeven. Ieder jaar dat december op de kalender verscheen, werd er niet beter op. Kerst is nooit echt mijn ding geweest. Ik ben ook niet gelovig opgevoed, heb allergie tegen overconsumptie en zie er het nut niet van in om voor een feestgelegenheid bomen uit de grond te rukken. Het zijn allemaal excuses, maar ik heb ook gemerkt over één belangrijk element echt niet te beschikken: decemberhormonen. Commando-feestneuzen passen mij niet.

Zoals een door de bank genomen gezin met kerst de zomercamping uit de folder bestelt, start ik begin maart Google Earth op. Vink vervolgens alle extra’s aan en de wereld verschijnt op mijn beeldscherm. Met alvast een kopje lentethee om in de stemming te komen, zoek ik een nieuwe kerstbestemming uit. Tip, kijk ook eens wat er via Brussel vertrekt. Dat bleek dit jaar nogal een uitkomst als je richting Midden- en Latijns Amerika vliegt. Daarnaast op te letten in welk seizoen je naar een land reist en welk klimaat ze daar hebben. De mentaliteit ‘elk seizoen heeft zo zijn charmes’, leeft bij mij in ieder geval niet, dus bezorg jezelf geen plenspartij of koortsachtige hitte als je daar niet van houdt. Wees eerlijk met jezelf.

Ik vond het geen gek idee: ieder jaar opnieuw geboren worden in een ander land. En zo ver van huis vergeet je de kerst eigenlijk ook. Zo was ik een keer in India en liep, toevallig rond de kerstdagen, een voedselvergiftiging op. Mijn toenmalige vriend en ik deelden geen viergangendiner, maar een emmertje dat tussen onze bedden in stond. Ik heb nog nooit zo’n intieme kerst gehad. Incredible India zal ik nooit vergeten. Deze reis kan ik oprecht één van de fantastische ervaringen in mijn leven noemen omdat het land en de mensen laten zien dat we in het westen totaal zijn doorgeslagen. Ons leven moet leuk zijn, vooral met de kerst. Het is een opgelegde norm die onder andere stelselmatig wordt ingefluisterd door onze Klaas Faak Mark Rutte. Hij zingt het liefst elke dag slaapliedjes.

Dit jaar staan de decemberhormonen nog verder onder druk vanwege de crisis. Ik ken mensen die zich de afgelopen weekenden bewust in huis hebben opgesloten om niet verleid te worden door overdressede winkelcentrums. Je zou namelijk maar ineens onder sociale druk het oppasgeld voor 2012 er doorheen jassen aan kerstcadeautjes. Een onlangs verschenen onderzoek bevestigde het ook. Steeds meer mensen zijn liever weg met de kerst om onder ‘sociale verplichtingen’ uit te komen. Die zin moest ik toen even twee keer lezen. De crisis slaat in en ineens willen we niet meer sociaal doen? Of weten we niet meer hoe dat moet?

Ik heb maar één kerstwens voor Nederland: Een socialere Klaas Faak voor 2012. Rutte vindt dat we allemaal lekker ‘normaal’ moeten doen. Er is niets aan de hand. Armoede in Nederland bestaat volgens hem niet, punt. Ik vertel niets nieuws. We hebben een ‘asociale’ regering gekregen. Eentje die het sociaal zijn een bittere nasmaak heeft gegeven en doet alsof een sociale samenleving niet kan bestaan tijdens een crisis. Juist tijdens een crisis, meneer Rutte. Wat is er nog leuk aan het leven als we het geven en nemen afschaffen?

Lieve mensen. Kerst oftewel het leven draait niet om cadeautjes, hippe dinertjes en feestjes waar je met je Prada-jurk en Gucci-bag moet komen opdraven. Iedere dag komen we wel mensen tegen die iets extra’s kunnen gebruiken. Soms in de vorm van een euro of een aai over het bolletje en vergeet het extra bordje eten niet. We kiezen niet in welk land we worden geboren, welke familieleden of regering we hebben. Wel kiezen we er iedere dag voor om het feest van het leven en de liefde te vieren. Dan maakt het niet uit of het kerst is.

Pauw & Witteman: The old boys network

Een vrouw die komt praten over vrouwenemancipatie bij Pauw & Witteman is al snel ‘dat ene wijf’

De redactie van Pauw & Witteman zette de presentatoren gisteravond weer eens voor het blok. Er was een pittige vrouw uitgenodigd. VN-vrouwenvertegenwoordiger Kirstin van der Hul zat aan tafel om te praten over haar werk als belangenbehartiger. Van der Hul is een powervrouw, een buitenkansje voor Pauw & Witteman om af te rekenen met hun vrouwonvriendelijke imago. Ze lieten deze kans echter geheel aan hun neus voorbij gaan. Interessante vragen bleven uit. Vrouwen interviewen. Ze kunnen het niet, ze snappen vrouwen niet en ik vraag me af of ze hen wel willen snappen.

Power-feminist Heleen Mees merkte eens op dat Pauw & Witteman niet met vrouwen om kunnen gaan. Er zitten opvallend weinig vrouwen aan tafel en als ze er zijn is dat vaak vanwege onbenullig onderwerpen. Zo geeft Pauw ook later toe in een interview. Maar over het algemeen vinden ze de kritiek ‘gezeur’ over vooroordelen. ‘Vooral van vrouwen’, zegt Pauw er nog achteraan.

Nu anno 2011. Het nieuwe winterseizoen is net gestart en ze moesten woensdag toch behoorlijk in hun nopjes zijn geweest dat de redactie eindelijk weer een powervrouw had gevonden. Want die topvrouwen waren volgens Pauw zo lastig te vinden.

Van der Hul presenteerde maar eens de feiten over vrouwenemancipatie in Nederland. Al zestig jaar wordt er gepraat over de problemen, maar Nederland lijkt alleen maar achter de feiten aan te hobbelen. Waar we voorgaande jaren nog in de top tien stonden van de Global Gender Gap van het World Economic Forum staan we nu op de 17de plek achter landen als Lesotho, Filipijnen (waar vrouwen pro-actief benoemd worden) en Sri Lanka. Volgens Van der Hul komt dat doordat het in Nederland slechter gaat en opkomende economieën het een stuk beter doen wat betreft vrouwenemancipatie. Ze vindt het vooral zorgelijk dat er in Nederland maar rond de 10 procent vrouwelijke hoogleraren zijn terwijl er al sinds de jaren negentig meer meisjes afstuderen dan jongens.

Na haar betoog bleef het even stil waarna Pauw vroeg of dat nu ligt aan de maatschappij of aan vrouwen zelf. “Het is beide”, legt van der Hul uit. “Je hebt nog steeds de old boys networks die mensen benoemen vanuit hun oude kring. Vrouwen zijn nog steeds niet genoeg in beeld.” Aan de andere kant merkt ze op dat Nederlandse vrouwen onvoldoende bewust zijn van hun economische onafhankelijkheid. “Dat de keuze vrij is, vind ik goed”, zegt ze, maar toch is het volgens haar zorgelijk dat de helft van de vrouwen in Nederland economisch afhankelijk is van haar man.

Wederom blijft het stil aan tafel. De heren die tot voor kort een levendig debat hadden over de huizenmarkt die op slot zit, keken een beetje bevreemd om zich heen, wachtend op het volgende onderwerp. Op Twitter verschijnen reacties van mannen over ‘dat ene wijf’. Femke Halsema tweet: ‘Aiaiai, na dit she-volution-viva-momentje gaan de mannen het weer over de echte zaken hebben’.

Mannen die discussiëren over vrouwenemancipatie dat is niet vaak een succes, moet ook de redactie van te voren hebben zien aankomen. Een paar plaatjes dan. Van der Hul moet aan de hand van foto’s van bekende vrouwen beginnen met haar uitleg. Jeroen kiest Patricia Paay als onderwerp uit, waarna de discussie zich verplaatst naar ‘cougar-vrouwen’: oudere vrouwen als Paay die een relatie hebben met een veel jongere vent. Er wordt gegniffeld aan tafel, eindelijk gaat het weer over de vrouw als non-onderwerp. Gasten Paul Scheffer, Rob Mulder en Boele Staal lijken ineens wel mee te willen praten.

Maar Van de Hul maakt daar weer snel een eind aan. Ze merkt op dat het opvallend is dat door mannen vaak wel gepraat wordt over cougar vrouwen, maar als het om een man gaat met een veel jongere vriendin, dan is dat geen issue. Tjaa, ook daar lijken de mannen niet verder op in te willen gaan, wat Van der Hul’s bevinding als waarheid onderstreept.

Ik kan maar één heldere conclusie verbinden aan deze uitzending. De verschijning van een powervrouw als Van der Hul bewees het maar weer eens. Pauw & Witteman is een old boys network. Vrouwen, ze zien ze gewoon niet en ik vraag me af of ze ook echt geïnteresseerd zijn in wat ze te melden hebben.

I am waiting for it to hit me. And when it does, it’s paradise

Vanavond had ik een date met de Noordzee. Exclusief is die date nooit, maar dat maakt het niet minder bijzonder. Op deze doodgewone dinsdagavond bleken meerdere mensen een date te hebben met de Noordzee. Op de parkeerplaats bij Wijk aan Zee’s befaamde surfspot kwam iedere minuut een nieuw bakkie binnenzeilen. Oude dametjes, mini’s, busjes, BMW’s, familiewagens en dit keer zelfs een Kevertje.

Hoe ze het doen weet ik niet, maar uit zelfs de kleinste uitvoeringen komen boardjes tevoorschijn. We zippen de surfzakken open en ritsen de pakken dicht. Daar gaan we dan. In stevige pas met de blote voeten door het zand naar de klotsende massa. Niet zoals bij het zwembad eerst een voetje erin, maar huppa in één keer plonzen.

En dan begint er een nieuw leven. Alle shizzles en dizzles spoelen van ons af. De eerst golf komt er aan. We duiken onder om even later weer boven te komen. Nog één, en nog één. Totdat we in niemandsland zijn aangekomen. Er heerst een oorverdovend stilte. Het lichaam schakelt over op het zesde zintuig en de deinende golven nemen ons mee terwijl we over het water turen op zoek naar die ene mooie golf. Want daar zijn we voor gekomen. We willen zoveel mogelijk ritjes maken in dit nieuwe leven.

Met twee benen op de grond ben ik de onrust zelve, maar in het water verander ik in een geduldige speler en wacht tot de zee mij een nieuwe kans biedt. ‘I am waiting for it to hit me. And when it does, it’s paradise’.

Wanneer de zon zijn teken geeft onder te gaan, draaien we de neuzen van onze boards nog één keer naar de horizon. Het is als een afscheid, maar deze afscheidszoen leidt gelukkig altijd weer tot een nieuw begin.

Tijdens de terugrit in de auto sprak Leonardo di Caprio me nog even toe: “Just keep your mind open and suck in the experience. And if it hurts, you know what… it’s probably worth it” (Angelo Badalamenti & Orbital – Beached)

Inside Job – De grootste bankroof in de wereldgeschiedenis

Hoe de lelijkste jongetjes uit de klas de perfecte misdaad pleegden, er mee weg komen, aan de macht blijven en opnieuw kunnen toeslaan

Het wereldwijde financiële systeem is een imaginaire bubbel, gecreëerd door karakteristieke ontevreden machtswellustelingen. Daar is na de crisis, die in 2008 als een bom insloeg, geen verandering in gekomen. Volgens documentairemaker Charles Ferguson was de crisis een ‘Inside Job’; een bankoverval die van binnenuit werd gepleegd. In zijn tweede documentaire ontleedt hij met gemak het criminele financiële systeem. Geldstromen analyseren is geen raketwetenschap en daarom is het des te merkwaardiger dat financiële kopstukken hun eigen regels konden maken, hun eigen zakken vulden en miljoenen mensen bedrogen achterlieten.

Afgelopen weekend bevond ik mij niet ver van de plek waar de werkelijke ‘Inside Job’ heeft plaatsgevonden. Madrid werd in 2008 omgedoopt tot het vierde financiële centrum van de wereld. Niet ver van de plek waar drie jaar geleden de Spaanse bankiers met hun relikwieën in de arm afscheid namen van hun kantoorpand, stapte ik in een tijdmachine in Cine Renoir en keek samen met de Madrilenen naar Inside Job van Charles Ferguson.

De crisis heeft Spanje niet onberoerd gelaten. In 2010 bedroeg de werkloosheid 20 procent. Een slecht imago zorgt nog steeds voor wantrouwen bij investeerders en ondernemers en de concurrentiepositie is afgezakt tot het niveau van een derdewereldland. Dit wetende had ik me in een donkere droom iets anders voorgesteld van Madrid, maar toch werd ik verrast. De ‘calles’ zagen er verzorgd uit met fleurige bloemen langs de kant van de weg, de statige panden waren opgepoetst en ik heb geloof ik in Milaan en Parijs bij elkaar niet zoveel gloednieuwe auto’s gezien.

Na de twee uur durende film van Ferguson werd me iets meer duidelijk. Niet alleen over de luxe bolides in de stad. De hele westerse wereld houdt nog altijd zijn ogen gesloten voor het spelletje Russisch roulette waar de topmannen van de financiële wereld zo dol op zijn. Met geleend geld worden nog steeds enorme risico’s genomen. Leven van ‘nepgeld’ is nog altijd aan de orde van de dag. We willen maar niet uit die imaginaire bubbel stappen die zo past bij de westerse, luxe en individualistische levensstijl.

Ferguson weet in Inside Job de financiële crisis niet alleen goed uit te leggen, maar kiest ook voor een speelse en creatieve manier om lastige economische en politieke materie naar beeld te vertalen. Een helikopter vliegt over het beeldschone pure landschap van IJsland, maar dan ineens begint de grond te schudden. Een explosie schuurt de aardkorst open en heeft binnen een mum van tijd haar glans gestolen. De financiële crisis is begonnen.

De grootste misstap vindt volgens Ferguson plaats eind jaren tachtig. De politiek raakte toen vergiftigd met de machtslust van de topbankiers en ex-politici die zelf ooit werkzaam waren in het bankenwereldje. Dankzij een stevige lobby van belangrijke spelers in de bankenwereld nam het toezicht en de regelgeving voor banken af. Banken begonnen steeds meer geld te lenen en kregen de mogelijkheid om met spaargeld van particulieren te speculeren. Ze investeerden het geleende geld vervolgens in steeds risicovollere producten wat leidde tot grote winsten. Deze winsten werden de drijfveren voor de dromertjes in de financiële wereld. Ze raakten gewend aan enorme bonussen totdat het wereldje in september 2008 in elkaar donderde.

IJsland werd het heftigst geraakt. Een derde van de bevolking verloor haar spaargeld en stond op straat. Over de hele wereld zijn miljoenen mensen hun spaargeld en banen kwijtgeraakt als gevolg van de crisis. Voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis hebben kinderen nu minder onderwijskansen dan hun ouders en raakt arm en rijk steeds meer verdeeld. Het zal nog wel tientallen jaren duren voordat de wereld de crisis te boven is.

Ferguson staat na deze onthulling aan het begin van een oorlog tegen de machtswellustelingen van de wereld. Deze pathologisch leugenaars, dromers en jongetjes met een aandachtsprobleem draaien nog steeds aan de knoppen van de wereldeconomie. Topman Henry Paulson vertrok met 31 miljoen dollar en werd vervolgens Bush’ financiële minister. Ook CEO’s als Larry Summers, Ben Bernanke en Timothy Geithner zijn benoemd op topposities in de Amerikaanse regering. Zij die de wereld verscheurd achterlieten en met miljoenen aan bonussen weg konden komen zitten niet in een cel, maar nog steeds in hun Chesterfield in de hoogste torentjes van de financiële wereld.

In de bioscoop had ik in het begin een beetje medelijden met Ferguson. Als ik hem was had ik na die fantastische IJsland trip een beetje opgezien tegen interviews met deze geldwolven in pak. Het lijkt me geen pretje: van de ene koffiecorner naar de bovenste etage van een wolkenkrabber en van de ene conferentiekamer naar een andere stoffige zonnebank-bruine en naar Old Spice ruikende bankier. Ik ben Ferguson dankbaar voor zijn uithoudingsvermogen, geduld en scherpzinnigheid. Het bankenmysterie waar tot nu toe altijd een ‘ingewikkeld’ luchtje omheen hing, is voor iedere leek ontrafeld. “Sommige dingen zijn het waard om voor te blijven vechten”, stelt Ferguson aan het eind van zijn film. Ik zit alvast klaar voor zijn volgende documentaire: ‘Beating the fat ass of the financial world’.

Dit artikel publiceerde ik eerder vandaag op Joop.nl